กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 464 ฉันจะเลี้ยงหมูที่นี่
ใต้แสงจันทร์ เกาะลอยฟ้าแห่งหนึ่งแขวนอยู่บนท้องฟ้า
วังสวรรค์
สมชื่อของมัน ตั้งตระหง่านอยู่กลางม่านฟ้า ส่องประกายเคียงคู่กับดวงดาวและจันทรา มองจากที่ไกล ๆ ราวกับเกาะแห่งหนึ่งที่ผุดขึ้นกลางทางช้างเผือก
หลินเฉินนั่งอยู่บนสะพานหิน รอบกายมีเมฆหมอกวนเวียน
เขาถือขวดเหล้าไว้ในมือ จิบเป็นครั้งคราว
“ดึกป่านนี้แล้วยังไม่นอนอีก”
เสียงอ่อนโยนดังขึ้นจากด้านหลัง
หลินเฉินหันกลับไปมอง
หญิงงามวัยกลางคนรูปร่างอรชรมีเสน่ห์เดินเข้ามาอย่างแช่มช้อย รูปร่างงดงามของเธอยิ่งเย้ายวนขึ้นเมื่ออยู่ในชุดตำหนัก