กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 442 อาจารย์ ฉันมาแล้ว
มู่ชิงอี๋อาบน้ำเสร็จแล้ว
ชุดผ้าโปร่งปกปิดเรือนร่างอรชรของเธอไว้
เท้าเปล่าเนียนผ่องดุจหยกค่อย ๆ ย่ำลงบนพื้นไม้ ก่อนเธอจะเยื้องย่างเข้ามา
อันอี้เหลือบมองแวบหนึ่ง ชุดผ้าไหมโปร่งที่ปกปิดไม่มิดแบบนี้ ใส่เสียยังจะดีกว่า…
“สวยไหม?”
มู่ชิงอี๋เดินมาถึงหน้าต่างแล้ว มองอันอี้ที่ลอยอยู่กลางอากาศ มือเรียวเท้าคาง ยิ้มถามอย่างอารมณ์ดี
ท่าทางมีเสน่ห์ชวนหลงใหลของเธอทำเอาอันอี้ที่ปกติพูดเก่งยังติดอ่าง “สวย สวย…เอ่อ จริงสิ ดอกไม้”
พูดจบ อันอี้นึกอะไรขึ้นมาได้ รีบยื่นดอกไม้ให้เธอ
มู่ชิงอี๋มองดอกไม้แล้วชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้ม “สวยมาก”