กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 438 อันอี้ ได้เวลาดื่มน้ำแกงแล้ว
“เป็นอะไรไป?”
เสียงสงสัยของเสิ่นมู่เซวียนดังขึ้น
อันอี้ลืมตาแล้วยิ้มบาง ๆ “ไม่มีอะไร เธอนวดต่อไปเถอะ”
“อ้อ”
เสิ่นมู่เซวียนพยักหน้า แล้วนวดอันอี้ที่หนุนตักเธอต่อ บางครั้งก็ถามว่า “แรงกำลังดีไหม?”
“ก็ใช้ได้ ไม่มีอะไร ฉันไม่โทษเธอหรอก ฝึกอีกหน่อยก็เข้าใจเอง ฝึกบ่อย ๆ เดี๋ยวก็ชำนาญ”
อันอี้ลองสัมผัสดูอย่างตั้งใจก่อนจะเลิกคิ้วพูด
“อื้ม ๆ ฉันจะพยายาม”
เสิ่นมู่เซวียนพยักหน้าหงึก ๆ ราวกับลูกเจี๊ยบจิกข้าว ใบหน้างดงามไร้ที่ติฉายแววมุ่งมั่น