กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 396 หัวหน้าหายไปแล้ว
ตะวันคล้อยต่ำ
แสงสุดท้ายส่องให้ห้องอาบเป็นสีแดงเรื่อ
คนหนึ่งกับสุนัขหนึ่งตัวกำลังเผชิญหน้ากัน
“เชิญ!”
ลูกพี่เนี่ยเลื่อนถ้วยชาหอมตรงหน้าออกไปเล็กน้อย แล้วผายมือเชื้อเชิญ
แม้คนที่นั่งตรงข้ามจะเป็นแค่สุนัข แต่เขาก็สุภาพด้วยอย่างยิ่ง
หงเทียนไม่ได้เลือกดื่มชา คาบบุหรี่จงหัวออกมามวนหนึ่ง จุดไฟแล้วพูดเสียงเรียบ “ไม่ต้องหรอก จงใจปล่อยกลิ่นอายล่อฉันมาที่นี่ มีธุระอะไร”
ลูกพี่เนี่ยพูดเนิบ ๆ “ผู้อาวุโสหงเทียน นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เราเจอกันใช่ไหม”
ครั้งแรกคือตอนอยู่บ้านพักตระกูลเนี่ย