กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 393 เนี่ยชิงหลานกลายสภาพ
สำนักร้อยภูต
ภายในห้องมืดสลัว โม่กู่มองกระจกเงา
เขาแตะนิ้วลงไป ภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนกระจก
ภาพพร่ามัวจนมองไม่ชัดว่าเป็นอะไร เห็นเพียงเค้าโครงของคนร่างสูงใหญ่
แต่พลังกดดันลึกลับที่แผ่ออกมา แม้จะอยู่ห่างกันข้ามห้วงมิติและกาลเวลา ก็ยังสัมผัสได้อย่างชัดเจน
“คารวะนายท่าน”
โม่กู่ก้มตัวคำนับ สีหน้าเคารพอย่างที่สุด
“โม่กู่ เราไม่ได้เจอกัน 50 ปีแล้วสินะ”
เสียงชราดังผ่านกระจกมา “จัดการไปถึงไหนแล้ว”