กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 295 ไม่มีหมา ฉันนอนไม่หลับ
“แค่ก!”
ลูกพี่เนี่ยกระแอมเบา ๆ สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก
ไอ้หนุ่มนี่เพิ่งรับปากเขาว่าจะไม่ให้ลูกสาวต้องน้อยใจแม้แต่นิดเดียว ตอนนี้กลับเริ่มยื่นของเหลือให้เธอกินต่อหน้าต่อตาแล้วหรือ
บรรยากาศในงานเลี้ยงยามค่ำคืนเริ่มแข็งกระด้าง
มีเหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากอันอี้
ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่กินไม่หมด เขาก็จะยกให้เสิ่นมู่เซวียนจนชินไปแล้ว
ตอนนี้พ่อของเนี่ยชิงหลานกับคนอื่น ๆ กำลังมองอยู่ การกระทำแบบนี้ดูท่าจะอันตรายไปหน่อย…
“นี่ ชิงหลาน ลองชิมจานนี้ดู”
อันอี้ยิ้มเจื่อน ๆ แล้วใช้ตะเกียบคีบซี่โครงหมูบนจานขึ้นมา