กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 242 ถูกดักซุ่ม
เมืองเจียงเป่ย
อาคารสูงหกชั้นเก่าโทรมหลังหนึ่งว่างเปล่า ผู้คนย้ายออกไปหมดนานแล้ว
ไม่ย้ายออกก็ไม่ได้!
ชั้นสองเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่เสียขนาดนั้น จนทั้งอาคารกลายเป็นตึกร้างเสี่ยงถล่มไปแล้ว
หญิงสาวงดงามล้ำเลิศคนหนึ่งยืนอยู่ใต้ตึก จ้องมองอยู่นานแสนนาน
“มู่เซวียน พวกเราไปกันเถอะ”
มู่ชิงอี๋พูดพลางถอนหายใจ
“อาจารย์…ฉันอยากดูอีกหน่อย”
เสิ่นมู่เซวียนจ้องมองสถานที่ที่เคยอาศัยอยู่ แล้วพูดเสียงเบา