กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 227 รางวัลชวนเซ็ง
อันอี้นั่งร้องเพลงพลางดีดกีตาร์อยู่บนเก้าอี้ ท่ามกลางแสงไฟที่ส่องลงมา เขาเจิดจรัสสะดุดตา
ใบหน้าหล่อเหลาเมื่ออยู่ในท่าทีจริงจังมีเสน่ห์ชวนหลงใหลอย่างบอกไม่ถูก
พอเพลงจบ
ทั้งห้องโถงก็เงียบลง
ทุกคนดื่มด่ำกับน้ำเสียงใสสะอาดอันเป็นเอกลักษณ์ของอันอี้ และถูกทำนองเพลงนี้ทำให้ประทับใจ
หลานรั่วซีจ้องมองแผ่นหลังของอันอี้ ดวงตาเริ่มแดงเรื่อ
“เพลงนี้ชื่อ ‘รักมีเพียงคำเดียว’”
อันอี้เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ฉันแต่งเพลงนี้ในคืนที่นอนไม่หลับและเงียบสงัด เพราะคิดถึงใครบางคน วันนี้ฉันอยากร้องให้เธอฟังด้วยตัวเองต่อหน้า รั่วซี”
“ว้าว!”