กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 221 การพลิกชีวิตของหมาเลียแข้งเลียขา
เหยาจีมองชายอ้วนตรงหน้าอยู่สองสามครั้ง
อืม เขาจำไม่ได้จริง ๆ
แม้เจ้าตัวจะไม่อยู่ในยุทธภพ แต่เรื่องเล่าของเขากลับมีอยู่ทั่วทุกหนแห่ง บางทีอีกฝ่ายอาจชื่นชมเขาจนอยากมาพบก็ได้
อย่างไรเสีย เขาก็เคยเป็นนักเลงมาก่อน
อวี๋เป่าเป่าที่เกาะแขนใหญ่ของพี่อ้วนอยู่ก็เริ่มร้อนใจ
เหยาจีไม่รู้จักแฟนของเธอเสียอย่างนั้น!
เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากพี่อ้วน เขารีบพูดว่า “พี่เกินจี ผม ผมคือ…ตอนเด็ก ๆ เราเคยเล่นปั้นโคลนด้วยกัน จำได้ไหม บ้านที่อยู่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้านน่ะ”
เหยาจีร้องอ๋อ “นายเองหรือ พอพูดแบบนี้ก็พอจำได้อยู่”