กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 90 ฉัน เติมเงินแล้วก็มีชีวิตต่อได้
จู่ ๆ ก็รู้ว่าตัวเองเหลืออายุขัยอีกหนึ่งปี เป็นความรู้สึกแบบไหน?
น่าเสียดาย นี่ไม่ใช่กระทู้ถามตอบในเว็บจือฮู และก็ไม่มีพวกบัญชีโฆษณาอดหลับอดนอนแต่งเรื่องจริงแสนสะเทือนใจให้คุณ
อันอี้รู้สึกสมองตื้อไปหมด
นี่มันไม่ต่างกับได้รับใบแจ้งอาการวิกฤตหรอกเหรอ!
คนธรรมดาที่ไหนจะรับมือไหว เมื่อเหลืออายุขัยแค่ปีเดียว!
เดี๋ยวนะ…ทำไมเขาต้องไปฟังยัยเสิ่นมู่เซวียนพูดมั่วด้วย
เธอถึงขั้นนับไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเขาแอบกินซาลาเปาของเธอไปสามลูก ไม่มีทางคำนวณอายุขัยของเขาได้หรอก
แต่ถ้าเธอไม่รู้อายุขัยที่เหลือของเขา แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าอายุขัยเขาลดฮวบไปสิบปี…
บ้าเอ๊ย! มีโอกาสสูงว่าเป็นเรื่องจริง!