กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 45 คารวะนายท่านอี้
“ชกสิ ชกกันให้เต็มที่! หมัดอะไรวะ นิ่มอย่างกับปุยนุ่น!”
“สวะ ไร้ประโยชน์ชะมัด!”
ติงเหรินเฟิ่งคาบซิการ์แท่งโต พ่นควันโขมงอย่างเดือดดาล ตบลูกกรงอย่างแรง ก่อนจะกระดกนมวั่งไจ่ไปอึกใหญ่แต่ก็ยังดับไฟโกรธในใจไม่ได้
“วันนี้ชกอะไรกันเนี่ย ถ้าพี่เฟิ่งลงสนามเอง พวกขยะนี่คงต้องหลบให้หมด!”
ข้าง ๆ กัน อันธพาลที่ชื่อเหยาจีรีบประจบติงเหรินเฟิ่ง ยกยอเขาทันที
ติงเหรินเฟิ่งได้ยินก็ถอดเสื้อ เผยท่อนบนกำยำ แสยะยิ้มหัวเราะลั่น “รอดูได้เลย รอบนี้ฉันลงเอง!”
ตอนนั้นเอง ลูกน้องคนหนึ่งเรียกติงเหรินเฟิ่งไว้ “พี่เฟิ่ง มีคนพิการที่คอแขวนผ้าพันแผลมาหา”
“คนพิการ?”