ตอนที่ 116 ขโมยตัวผมไปที

ตอนที่ 116 ขโมยตัวผมไปที

ซูอวี่เวยวิ่งกระหืดกระหอบกลับเข้าห้อง หัวใจยังคงเต้นระรัว แก้มแดงก่ำจนลมหายใจพลอยร้อนผ่าวไปด้วย เธอรีบกระดกน้ำเปล่าเข้าปากแก้วใหญ่เพื่อสงบสติอารมณ์ แต่กลับไม่ได้ผลเลยสักนิด ใบหูยังคงร้อนฉ่าไม่ยอมคลาย

เธอเดินไปเปิดหน้าต่างห้อง หวังจะก้มมองลงไปดูข้างล่างว่าฟู่หรงเจิงยังอยู่ไหม ทว่าก็กลัวจะถูกเขาจับได้ สุดท้ายเลยได้แต่แอบชะโงกหน้าออกไปมองแวบหนึ่งแล้วรีบหดกลับเข้ามาใหม่ จากนั้นก็ยืนดื่มน้ำกลบเกลื่อนความตื่นเต้นต่อไป

ราวครึ่งชั่วโมงให้หลัง เจียงหมิงเยวี่ยก็กลับมาจากลอว์เฟิร์ม

เจียงหมิงเยวี่ยหันมามองเธอ "กลับมาถึงแล้วเหรอ พอดีเลย ฉันซื้อลูกพีชมาจากข้างล่าง กินไหมล่ะ"

"กินสิ เดี๋ยวฉันเอาไปล้างให้นะ"

ซูอวี่เวยหยิบลูกพีชไปล้าง ปอกเปลือกและหั่นใส่จานยกออกมาอย่างประณีต