ตอนที่ 29 แอบหวานไม่ทันตั้งตัว

ตอนที่ 29 แอบหวานไม่ทันตั้งตัว

ฟู่หรงเจิงจ้องมองซูอวี่เวยนิ่ง แขนแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดนูนพาดรัดเอวบางเอาไว้แน่นจนเธอขยับไปไหนไม่ได้

แพขนตาของซูอวี่เวยสั่นระริกด้วยความประหม่า

"บะ...บอสคะ?"

"บอส ฉันจะไม่เรียกคุณว่าเสี่ยวฟู่อีกแล้ว..."

"เรียกได้" ฟู่หรงเจิงเอ่ยขึ้น "ผมไม่ได้บอกสักหน่อยว่าถือสา"

เขาตบหลังเธอเบาๆ เชิงบอกให้ผ่อนคลาย

ทว่าซูอวี่เวยไม่อาจผ่อนคลายลงได้แม้แต่น้อย ได้แต่หลบสายตาคมคู่นั้น "งั้น...บอสคะ ฉันขอตัวก่อน..."

ยังไม่ทันขยับตัวแม้แต่ครึ่งก้าว ฟู่หรงเจิงก็ออกแรงดึงเธอกลับเข้ามาชิดอีกครั้ง

"อย่าเพิ่งรีบ ช่วยเช็ดหน้าให้ผมก่อนสิ"