0044

⬢⬢⬢

ตอนที่ 44 ฉันเชื่อแค่สิ่งนี้

ซูอี้ไม่ได้ลงจากดาดฟ้า เขาเฝ้ามองเจียงเสี้ยวฉือนำกลุ่มผู้หญิงเดินลงตึก มุ่งตรงไปยังกำแพงรั้ว

แม้หมู่บ้านที่ซูอี้อาศัยอยู่จะเก่าแก่ทรุดโทรม แต่ข้อดีคือมีพื้นที่กว้างขวาง ระยะห่างระหว่างตึกแต่ละตึกค่อนข้างมาก

แนวรั้วโดยรอบทำให้ที่นี่เสมือนเป็นพื้นที่ปิดส่วนตัว ไม่ถูกรบกวนได้ง่าย

ทว่าเพื่อความสะดวกในการเข้าออก รั้วทั้งสี่ด้านจึงมีประตูเหล็กธรรมดาที่เปิดปิดได้ แต่ต้องเปิดจากด้านในเท่านั้น

เจียงเสี้ยวฉือไม่รอช้า เธอเดินดิ่งไปยังแนวกำแพงที่หญิงสามคนนั้นอยู่ เปิดประตูเหล็กแล้วนำผู้หญิงอีกสองสามคนเดินออกไปข้างนอก

“เสี่ยวเฉิน! เสี่ยวเฉิน!”

ภายใต้การส่งสัญญาณของเจียงเสี้ยวฉือ พี่หลี่รีบตะโกนเรียกสุดเสียงเพื่อให้หญิงทั้งสามคนที่อยู่ไกลออกไปได้ยิน พวกนางจึงพากันหันกลับมามอง

“ตายแล้ว! คุณพระช่วย! เป็นพวกเธอสามคนจริงๆ ด้วย!”