กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 147 จินตนาการเกินจริง
ตอนที่ฉางหลินผลักประตูเข้ามา เขาพาลมเย็นจัดที่บาดลึกถึงกระดูกเข้ามาด้วย
เขาสวมเสื้อคลุมหนังแกะหนาเตอะ บนไหล่และปีกหมวกยังมีเกล็ดหิมะที่ละลายไม่หมดติดอยู่
บนศีรษะสวมหมวกสักหลาดแบบเก่า ไม่ได้ใส่หน้ากาก ใบหน้าดำกร้านหยาบกระด้างนั้นเต็มไปด้วยร่องริ้วไร้อารมณ์
แต่ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความกังวล
ทันทีที่เหลียงเหว่ยเห็นเขา ก็รีบวางชามในมือลงแล้วลุกขึ้น เก้าอี้ครูดกับพื้นส่งเสียงแหลมบาดหู
“อาสาม กินข้าวหน่อยไหม ยังร้อนอยู่เลย”
ฉางหลินไม่ตอบคำถามนั้น
เขาลากเก้าอี้พับมานั่ง จ้องเหลียงเหว่ยอยู่พักใหญ่ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงครั้งหนึ่งก่อนเอ่ยปาก น้ำเสียงแหบเหมือนกระดาษทรายขัดไม้