กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 135 ไม่มีครั้งหน้า
เมื่อผู้อำนวยการโรงงานเล่าสถานการณ์ให้ฟังแล้ว ทุกคนต่างก็มองหน้ากัน นิ่งเงียบไปสองวินาทีแล้วรู้สึกว่ายังพอไหว อย่างไรเสียในยุคสมัยนี้ การได้มีชีวิตอยู่ มีสถานที่ปลอดภัยสำหรับพักพิงเด็กๆ และมีงานทำก็ถือว่าดีมากแล้ว ใครจะยังมัวมาเลือกโน่นเลือกนี่?
ผู้หญิงคนที่รับหน้าที่ทำอาหารยืนอึ้งอยู่กับที่ เสียงของเธอด้านสั่นเครือจนแทบเก็บไม่อยู่: “จ...จริงหรือคะ? มีงานประจำทำแล้วหรือคะ?”
เธอกำชายเสื้อแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ไม่อาจระงับ
ผู้อำนวยการโรงงานพยักหน้าให้เธอวางใจ
พอได้รับการยืนยัน เธอก็รีบก้มหน้าลง กะพริบตาถี่ๆ พอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง มุมปากก็ฉีกยิ้มไปจนถึงใบหู รอยย่นตรงหางตายิ้มจนบานออก