เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 131 แผลที่น่าเวทนาเหลือเกิน
เจี่ยงเฮ่ออวิ๋นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายแววสำรวจ “คุณหนูหร่วน?”
ทันใดนั้นใบหน้าของเขาก็มีรอยยิ้มอบอุ่น “ในเมื่อมาแล้ว ก็รีบเข้ามาผิงไฟให้ร่างกายอบอุ่นเถอะ”
หร่วนหนิงขี่อยู่บนตัวแมว ทั้งร่างแข็งทื่อราวกับก้อนหิน—ไม่ใช่ไม่อยากขยับ แต่ขยับไม่ได้จริงๆ
เธออยู่ในลมหนาวนานเกินไป เลือดในกายคล้ายถูกแช่แข็งเป็นเกล็ดน้ำแข็ง ตอนนี้ท่อนขาแข็งทื่อจนแม้แต่หัวเข่ายังงอไม่ได้ ทิ้งตัวค้างคาอยู่บนหลังแมวอย่างสะท้อนใจ ราวกับตุ๊กตาผ้าขาดๆ ที่ถูกวางแปะไว้ส่งเดช
ลิ้นแข็งทื่อจนดันเพดานปากไม่ขึ้น ริมฝีปากสั่นระริกอยู่ครึ่งค่อนวัน แต่กลับเค้นคำพูดออกมาไม่ได้สักคำ
เจี่ยงเฮ่ออวิ๋นมองดูสภาพที่คล้ายจะร่วงหล่นจากหลังแมวของเธอ ถอนหายใจเบาๆ แล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปไม่กี่ก้าว โดยไม่ซักถามสักคำ เขาอุ้มหร่วนหนิงขึ้นมาในแนวนอนทันที
ร่างกายที่แข็งทื่อและเย็นเฉียบทำให้หว่างคิ้วของเขาขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว—เบาเกินไป เบาจนไม่เหมือนน้ำหนักที่มนุษย์มีชีวิตควรจะมี
เขากลับตัวแล้วเดินจ้ำอ้าวเข้าไปในห้องพัก