เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 111 ท้องฟ้าถล่ม ขายหน้าเสียจริง
อู๋เตาลุกขึ้นยืน ขาเก้าอี้ขูดกับพื้นส่งเสียงน่าหนวกหู เขาใช้มือข้างหนึ่งยันขอบหน้าต่างเอาไว้ จนข้อต่อนิ้วขาวซีด
น้ำเสียงของเขาสุขุมไม่ช้าไม่เร็ว เต็มไปด้วยความเด็ดขาด “เราจะใช้ความเร็วที่สุดในการสร้างกำแพงขึ้นมาก่อน”
“อาศัยจังหวะที่ยังไม่ละลาย ฉันจะพาชิงชิงไปหาเสบียงที่หมู่บ้าน และไปดูเมืองอื่น ๆ ว่าพอจะหาเสบียงกลับมาได้มากกว่านี้ไหม—”
“ถือโอกาสดูภูมิประเทศสำหรับการขยายฐานไปด้วย”
พูดมาถึงตรงนี้ อู๋เตาหันกลับมามอง ดวงตาลุกโชนด้วยเปลวไฟสีเข้ม “ส่วนเรื่องจำนวนประชากร—”
เขาชะงักไปเล็กน้อย ขากรรไกรเกร็งแน่น
“สี่หมื่นคือขีดจำกัดของเราในตอนนี้”
“ฉันไม่คิดว่าจะมีคนมามากมายในทันทีหรอก ท้ายที่สุดแล้วก็ยังมีฐานอื่น ๆ คนเราย่อมมีสิทธิเลือก”