บทที่ 137 ฉันขอสู้สักสิบคน!

บทที่ 137 ฉันขอสู้สักสิบคน!

"เฮกู!"

ท่อนแขนขาที่แข็งแกร่ง ครีบที่คล้ายกับขวานครึ่งเสี้ยวกางออกจากผิวสีฟ้าทั่วทั้งร่าง!

ลากราจที่เพิ่งวิวัฒนาการส่งเสียงคำรามก้องฟ้าเพื่อปลดปล่อยความรู้สึกอันพลุ่งพล่านภายในกายออกมา!

พลังที่สั่งสมมาเนิ่นนานปะทุออกมาอย่างองอาจ เปี่ยมด้วยกลิ่นอายอันเกรียงไกร!

"สุดยอดไปเลย ลากราจ!"

ซาโตชิเผยรอยยิ้มออกมาจากใจจริง

จากที่พยายามมาตั้งแต่เกาะมุโรจนถึงตอนนี้ มิซึโกโรที่ชอบดูแลผู้อื่นตัวนั้น ในที่สุดก็เติบโตมาจนพึ่งพาได้อย่างในปัจจุบัน!

เมื่อกลับมายังที่นั่งผู้ชม เสี่ยวซีก็ไปเตรียมตัวที่ห้องพักนักกีฬาแล้ว

มาซาโตะกำลังพูดจ้อไม่หยุดราวกับนักเล่านิทาน