เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 497 大战将至!四大鬼神入侵!
เฉินฉางอันกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า
“ภูตเทพที่แท้จริง บนร่างของพวกมันย่อมมีเทวภาพหลงเหลืออยู่ย่อมเยาที่สุดหนึ่งส่วน ดังนั้น มนุษย์ทุกคนที่มีเทวภาพในตัว จึงเท่ากับได้สังหารพวกพ้องของพวกมันไปแล้ว”
“กล่าวคือ ทันทีที่พวกมันล่วงรู้การมีอยู่ของผม ย่อมเปิดฉากการโจมตีขึ้นอย่างแน่นอน เราก็สามารถอาศัยความสามารถในการป้องกันของกำแพงด่าน สังหารภูตเทพและอสูรผีแห่งดินแดนคุโจจนหมดสิ้น เพื่อแก้ไขปัญหาเรื้อรังของเมืองหุบเขาจือเถียนให้หมดไปอย่างเด็ดขาด”
หยางเทียนฮว่าดันแว่นตาเก่าคร่ำคร่า ชี้ให้เห็นปัญหาในแผนการของหัวหน้าอย่างไร้ความเกรงใจว่า
“เขตแดนอสูรเทพไม่ได้มีอยู่อีกต่อไปแล้ว ทว่าภายในนั้นยังคงมีภูตเทพจำนวนมากรวมตัวกันอยู่ หากกระตุ้นความโกรธเกรี้ยวของเผ่าเทพอสูรอย่างถึงที่สุด บางทีอาจชักนำการรุกรานของภูตเทพจำนวนมากขึ้นมาได้
ก่อนที่ท่านจะกลับมา ขีดจำกัดการป้องกันดินแดนของเราคือการขับไล่ภูตเทพสองตน ซึ่งก็คือซอมบี้ยักษ์โทรลล์กับราชันผีน้อยที่ท่านสังหารไปก่อนหน้านี้ แต่ดินแดนคุโจส่งภูตเทพออกมาเพียงครั้งเดียวเท่านั้น หลังจากนั้นก็ไม่มีผู้ใดรุกรานด่านปากหุบเขาอีกเลย ท่านแน่ใจแล้วหรือว่าจะไปหาเรื่องพวกมัน”
กลุ่มคนงานพิมพ์ต้นฉบับอีกห้าคนเจียมตัวว่าความสามารถมีจำกัด ทำได้เพียงยืนดูเงียบๆ ใครมีเหตุผลมากกว่าย่อมสนับสนุนฝ่ายนั้นตามธรรมชาติ
เฉินฉางอันกล่าวอย่างราบเรียบว่า