เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 262 ฉันจะอยากให้เธอมาดื่มน้ำล้างเท้าของฉัน!
เฉินฉางอันทอดสายตามองไปยังเรือศักดิ์สิทธิ์ที่จอดเทียบท่าอยู่ภายในฐานลับ
เรือศักดิ์สิทธิ์ในครอบครองของศาสนจักรแห่งความทุกข์นั้นใหญ่โตมโหฬารยิ่ง เป็นเรือใบสามเสาแบบจัดเต็ม ความยาวลำเรือเกินกว่าห้าสิบห้าเมตร ตัวเรือประดับประดาด้วยหนามและแผ่นเหล็กไปทั่วทุกแห่งหน เป็นโครงสร้างลูกผสมระหว่างเรือหุ้มเกราะครึ่งหนึ่งและเรือไม้ครึ่งหนึ่ง
สิ่งที่ทำให้ผู้คนรู้สึกสะเทือนใจยิ่งที่สุดก็คือ นี่คือ“เรือเหาะ”ที่งอกปีกคู่ออกมา
สองข้างของเรือศักดิ์สิทธิ์ศาสนจักรแห่งความทุกข์ ปรากฏปีกขนาดยาวสองข้างงอกออกมาอย่างเด่นชัด อัครมุขนายกแห่งความทุกข์ทนเอ่ยด้วยความภาคภูมิใจเล็กน้อยว่า
“นี่คือเรือศักดิ์สิทธิ์ของศาสนจักรแห่งความทุกข์เรา ตอนที่มารดาแห่งความทุกข์และหนามต่อสู้กับวิหคแค้นฟ้า พระองค์ได้ดึงขนปีกแหลมคมหลายสิบเส้นออกจากร่างของมัน ผ่านความพยายามร่วมกันของช่างฝีมืออาวุโสหลายท่าน ตลอดจนการเสริมพลังเทพจากมารดาแห่งความทุกข์และหนาม จนในที่สุดจึงหลอมสร้างชิ้นส่วนเรืออันหายากยิ่งชิ้นนี้ขึ้นมา นั่นคือ—ขนนกแห่งฟากฟ้า!”
“ขอเพียงพวกเราเปิดใช้งานขนนกแห่งฟากฟ้า ก็สามารถทำให้เรือบินขึ้นสู่หมู่เมฆได้ ต่อให้ต้องเผชิญกับอันตรายใหญ่หลวงเพียงใด พวกเราก็ยังคงตั้งตนอยู่ในจุดที่ไม่มีวันพ่ายแพ้”
เมื่อกล่าวมาถึงตรงนี้ อัครมุขนายกแห่งความทุกข์ทนก็ยังทดลองเผยแผ่ศรัทธาแก่เฉินฉางอันว่า