ตอนที่ 263 เสียงเพลง

ตอนที่ 263 เสียงเพลง

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายดูไม่มีทีท่าอยากจะพูดคุยอะไรเพิ่มเติม ประกอบกับการสื่อสารก็ค่อนข้างลำบากจริง ๆ หลินอันอันที่เพิ่งหายป่วยก็ไม่มีอารมณ์จะมาชวนคุยสัพเพเหระเช่นกัน

เธอพยักหน้า หันหลังกลับไปที่เตียงไม้ แล้วอ้าปากกินปลาเผาที่เหลือต่อคำโต เธอสัมผัสได้ว่าสายตาของเผ่าสมุทรน้อยตัวนั้นจับจ้องตามเธอมาตลอด... หรือพูดให้ถูกคือตามปลาเผาในมือเธอ และลำคอของเด็กคนนั้นก็ขยับกลืนน้ำลายเงียบ ๆ

หลินอันอันมองใบหน้าเล็กที่ซีดขาวของเธอ แล้วมองหางปลาที่มีบาดแผลซึ่งเห็นได้ชัดว่าขยับเขยื้อนไม่ได้ ในใจก็อดถอนหายใจไม่ได้ อย่างไรเสียก็ยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง

เธอหยิบไอเทมทำอาหารออกมาอีกครั้ง เอาปลาที่จัดการเรียบร้อยแล้วออกจากถุงมิติมาอีกตัว หลังจากย่างจนสุกแล้ว ก็เดินเข้าไปวางไว้บนโขดหินตรงหน้าเผ่าสมุทรน้อย

“กินสิ” น้ำเสียงของเธอราบเรียบ “กินอิ่มแล้วก็พักผ่อนให้ดี ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว พรุ่งนี้พอฟ้าสว่างฉันก็จะไป”