ตอนที่ 257 พายุฝนกระหน่ำ

ตอนที่ 257 พายุฝนกระหน่ำ

เมื่อเดินมาหยุดตรงริมขอบเกาะทะเล เธอก็รวบรวมสมาธิ จี้ห้อยคอแผ่ไอร้อนผะผ่าวออกมาจาง ๆ แรงดึงดูดไร้สภาพสายหนึ่งแผ่ขยายจากใต้ฝ่าเท้าของเธอแทรกซึมลงสู่น้ำทะเล

วินาทีถัดมา หลินอันอันก็สัมผัสได้ว่าเกาะเล็กทั้งเกาะเริ่มเคลื่อนที่ไปในทิศทางหนึ่งอย่างเชื่องช้าแต่มั่นคง ความเร็วไม่นับว่าเร็วนัก คล้ายกับถูกกระแสน้ำอันนุ่มนวลสายหนึ่งผลักดันให้เคลื่อนไปข้างหน้า

แค่นี้ก็ใช้ได้แล้ว หลินอันอันเดินกลับมายังลานหน้าบ้านปลอดภัย เธอยกเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งลง โดยวางธนูและลูกศรกับกล้องส่องทางไกลไว้ใกล้มือ

เธอคอยสังเกตความเคลื่อนไหวบนผิวน้ำทะเลไปพลาง ปล่อยให้เกาะเล็กล่องลอยไปในทิศทางที่กำหนดไว้อย่างช้า ๆ ไปพลาง

เวลาผ่านไปครึ่งวันกับการเฝ้ามองเช่นนั้น