ตอนที่ 232 ภูเขาขยะ

ตอนที่ 232 ภูเขาขยะ

พระอาทิตย์อัสดง ลับขอบฟ้า หลินอันอันพาเสี่ยวจิ่วพร้อมสัตว์น้ำที่จับได้เต็มลำเรือแล่นกลับ

จุดแสงบนแผนที่ทะเลซึ่งเป็นตัวแทนของบ้านปลอดภัยเลื่อนตำแหน่งอีกครั้งตามคาด เธอชินชาไปนานแล้ว จึงปรับทิศทางอย่างชำนาญ พายมุ่งหน้าไปยังพิกัดล่าสุด

ในที่สุดโครงร่างเกาะอันคุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นที่ระดับน้ำทะเล ทว่ายังไม่ทันที่เรือลำเล็กจะเข้าใกล้ เสี่ยวจิ่วที่หมอบอยู่ตรงหัวเรือพลันขนลุกชันทั่วร่าง ลำคอส่งเสียงขย้อนสั้น ๆ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงสีม่วงด้วยสีหน้าขยะแขยงอย่างยิ่ง มุดกลับเข้าไปในหว่างคิ้วของหลินอันอัน

“เสี่ยวจิ่ว?” หลินอันอันชะงักไป จากนั้นกลิ่นฉุนรุนแรงจนยากจะบรรยายสายหนึ่งก็พัดโชยตามลมทะเลเข้าปะทะใบหน้า