ตอนที่ 145 พิษโรคระบาด

ตอนที่ 145 พิษโรคระบาด

น้ำเสียงของอาเหนียนแผ่วเบายิ่งนัก แฝงไว้ด้วยความเหนื่อยล้าและความแก่แดดเกินวัย ถ่ายทอดทีละคำละความ เพื่อปะติดปะต่อโครงร่างคร่าว ๆ ของระนาบมิตินี้ให้หลินอันอันได้รับรู้

เนิ่นนานมาแล้ว ดวงอาทิตย์เกิดความเปลี่ยนแปลง การบอกเล่าของอาเหนียนขาดเป็นห้วง ๆ ถ้อยคำเรียบง่าย ทว่าภาพเหตุการณ์ที่พรรณนาออกมากลับน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง ท้องฟ้าไม่มอบการปกป้องคุ้มภัยอีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นต้นตอแห่งความตาย แสงชนิดนั้นสาดส่องลงมา พืชพรรณบนผืนดินแห้งเหี่ยวเฉาเป็นแถบ สัตว์ต่าง ๆ หากไม่สูญพันธุ์ ก็กลายพันธุ์จนแปรเปลี่ยนไปไม่เหลือเค้าเดิม