เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 137 บทพิเศษ · งดงามดุจจันทร์กระจ่าง (จบ)
เมื่อก่อนชางซูไป๋อาจจะไม่ค่อยแสดงความรู้สึกออกมาตรง ๆ นัก แต่หลังจากใช้ชีวิตอยู่กับมู่หร่านมานาน ได้ยินคำบอกรักจากปากนางที่ไม่เคยปิดบังความรู้สึกอยู่บ่อย ๆ เขาก็ค่อย ๆ กลายเป็นคนพูดตรงไปตรงมามากขึ้นเหมือนกัน
ทั้งที่มู่หร่านบอกไว้ชัดเจนแล้วว่าตัวเองจะกลับบ้านในอีกสามวัน ตอนนั้นเขาก็รับปากเป็นอย่างดีว่าจะดูแลเจียวเจียวที่บ้านให้เรียบร้อย แต่ยังไม่ทันครบสามวัน เขาก็ใช้ข้ออ้างว่าเจียวเจียวคิดถึงแม่ เดินทางมาหานางอย่างเปิดเผยเสียแล้ว
มู่หร่านตั้งใจจะทำหน้าขรึม แกล้งทำเป็นไม่พอใจอยู่เหมือนกัน แต่พอเจอคำว่า “ข้าคิดถึงเจ้า” จากปากชางซูไป๋เข้าไป กำแพงที่นางอุตส่าห์ตั้งไว้ก็พังลงทันที
เมื่อเห็นแววตาอ่อนโยนของมู่หร่าน ชางซูไป๋ก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เขารู้ดีว่าตัวเองยังได้รับการตามใจจากนางเหมือนเดิม
เป็นอย่างที่คิด มู่หร่านฝืนทำหน้าขรึมต่อไปไม่ไหวแล้ว นางมองเขาอย่างจนใจ ก่อนจะจูงมือเขาให้นั่งลงข้างกาย
มู่หร่านยื่นมือไปจัดปอยผมข้างขมับของเขาที่ถูกลมพัดจนยุ่งเล็กน้อย พลางถามเสียงเบา “เจียวเจียวก่อเรื่องจนทำให้เจ้าปวดหัวอีกแล้วหรือ?”