เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 132 ตอนพิเศษ เด็กหนุ่มในอาภรณ์คราม (จบ)
ขอบตาของมู่หร่านแดงเรื่อ น้ำตาคลออยู่ในดวงตา แต่นางพยายามกลั้นไว้ไม่ยอมให้ไหลลงมา
“เราเป็นสามีภรรยากันไม่ใช่หรือ? เราควรร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน แต่เจ้าล่ะ กลับกันข้าออกจากปัญหาที่เจ้าเผชิญอยู่เสมอ”
“เราเคยให้คำสัญญากันไว้ตั้งมากมาย แต่ที่ข้าจำได้ชัดที่สุด คือวันที่เราแต่งงานกัน เจ้าบอกว่าเราจะอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า จะอยู่ก็ดี จะตายก็ดี เราจะไม่แยกจากกัน”
“แต่เจ้าไม่ยอมให้ข้ามีโอกาสช่วยแบ่งเบาด้วยซ้ำ แล้วเราจะเรียกตัวเองว่าคนที่ร่วมเป็นร่วมตายกันได้อย่างไร...”
พอพูดจบ น้ำตาที่กลั้นไว้ก็ไหลลงมาเงียบ ๆ ร้อนจนมือของเขาสั่นน้อย ๆ
ชางซูไป๋รีบเช็ดน้ำตาให้นางอย่างลนลาน “ขอโทษ หร่านหร่าน ข้าผิดเอง เป็นความผิดของข้าทั้งหมด”
โดยไม่รู้ตัว ความแข็งกร้าวเย็นชาราวเหล็กกล้าในวัยเด็กหนุ่ม กับความสุขุมอดกลั้นที่เก็บซ่อนไว้ในวัยหนุ่ม ค่อย ๆ หลอมรวมเข้าด้วยกันในตอนนี้