เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 109 สวรรค์ไม่ต่ออายุให้ (7)
มู่หร่านพูดว่า “ถึงเจ้าจะดูเหมือนจิ่นจือมาก แต่ข้าก็รู้สึกได้ว่าเจ้าไม่ใช่เขา เขาไม่มีทางมองข้าเหมือนกำลังพินิจดูคนแปลกหน้า และไม่มีทางทิ้งเสี่ยวอวี๋ไปแน่”
เขาพูดว่า “เป็นสัญชาตญาณที่อธิบายเหตุผลไม่ได้หรือ? อืม ข้าคงไม่ถนัดรับมือกับเรื่องที่ไม่มีเหตุมีผลจริง ๆ”
ชายหนุ่มดูเหมือนกำลังหงุดหงิดตัวเอง แต่น้ำเสียงกลับราบเรียบขนาดนั้น จะเรียกว่าหงุดหงิดก็คงไม่ใช่ เหมือนเขาแค่กำลังบอกข้อเท็จจริงว่าตัวเองก็มีเรื่องที่ทำได้ไม่ดีอยู่เหมือนกัน
เขาหลุบตามองมู่หร่านอีกครั้ง ก่อนยิ้มแล้วพูดว่า “ข้าแซ่เซี่ย ชื่อกวนซิน”
มู่หร่านรู้สึกว่าชื่อนี้คุ้นหูอยู่บ้าง นางคิดอยู่นานกว่าจะนึกออกว่าตอนยังเล็ก ระหว่างเปิดอ่านประวัติของสำนักอื่น นางเคยบังเอิญเห็นชื่อเซี่ยกวนซินในประวัติของเขาฉงหยางเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน