เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 107 ฟ้าไม่ให้อายุยืน (5)
เซี่ยกวนซินหลับตาลง ขนตายาวทิ้งเงาจาง ๆ บนใบหน้าหล่อเหลาที่ดูอ่อนวัยเกินไปของเขา
เขาถอนหายใจเบา ๆ
เสียงนั้นค่อย ๆ หลุดออกจากริมฝีปาก ทั้งที่เป็นปากของเด็กหนุ่ม แต่น้ำเสียงกลับทุ้มลึกราวกับบึงเก่าแก่ที่หลับใหลมานานนับพันปี ทั้งแหบพร่าและเชื่องช้า เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายและอ้างว้างเหมือนคนที่เห็นการเกิดดับเวียนวนมานับครั้งไม่ถ้วน
เขายังดูสง่างามเหมือนเดิม แต่เสียงกลับแก่ชราไปแล้ว
“จำไม่ได้แล้วว่านานแค่ไหน ที่ไม่ได้เจอคนที่น่าสนใจขนาดนี้”
จู่ ๆ เรื่องที่ยิ่งไม่น่าเชื่อก็เกิดขึ้น เซี่ยกวนซินถึงกับดึงแขนข้างหนึ่งของร่างนั้นออกมา
แม้จะไม่มีเลือดไหลลงมา แต่เสียงเหนียวหนืดตอนแขนหลุดจากร่างก็ชวนให้หนังหัวชาได้แล้ว
ชางซูหลินเฟิงร้องอย่างตกใจ “เจ้าคิดจะทำอะไร!”