กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 103 ฟ้าไม่ให้อายุยืน (1)
มู่หร่านเห็นว่าแดดกำลังดี จึงยกชามออกไปนั่งกินข้าวให้อิ่มท้องพร้อมกับอาบแดดไปด้วย
นางนั่งบนเก้าอี้แล้วถามมัจฉาเหมันต์ว่า “เจ้ารู้ไหมว่าจิ่นจือออกไปทำอะไร?”
มัจฉาเหมันต์ส่ายหัว บอกว่าไม่รู้
มู่หร่านคิดในใจว่า ‘ในเมื่อจิ่นจือทิ้งมัจฉาเหมันต์ไว้ที่นี่ เขาก็คงไม่ได้ไปทำอะไรอันตรายหรอกกระมัง?’
ระหว่างที่นางกำลังคิด ก็รู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังมองสำรวจนางด้วยความอยากรู้อยากเห็น
มู่หร่านเงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นใครก็ยิ้มจนตาหยี “เสี่ยวเป่า อรุณสวัสดิ์จ้ะ”
หวังเสี่ยวเป่าเกาะอยู่ด้านนอกประตูรั้ว ดวงตากลมโตสีดำของเขาเป็นประกายสดใส “พี่มู่ ท่านอาชางซูไม่อยู่บ้านหรือ?”