เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 97 พวกเรากลับบ้านกัน
มู่หร่านยื่นมือไปหามัน มัจฉาเหมันต์ก็ว่ายเข้ามาอย่างว่าง่าย แล้วลงมาอยู่บนฝ่ามือนาง
นางก้มมองมันอย่างสนใจแล้วพูดว่า “ตอนที่ข้าเป็นวิญญาณเร่ร่อน ข้าเคยเห็นมันแล้ว หน้าตาน่ารักขนาดนี้ ไม่นึกเลยว่าจะกลายเป็นอสูรยักษ์ที่กลืนฟ้าถล่มดินได้อย่างมังกรเจียว”
มัจฉาเหมันต์เชิดหัวขึ้น สะบัดหางอย่างภูมิใจ
ราวกับกำลังบอกว่า...เพิ่งรู้ตอนนี้ว่าข้าเก่งขนาดไหน ก็ยังไม่สายหรอก
ชางซูไป๋ก็ก้มตัวลง เอาศีรษะมาอยู่ใกล้ศีรษะมู่หร่าน แล้วมองปลาตัวน้อยสีฟ้าไปด้วยกันกับนาง เขาพูดเบา ๆ ว่า “ตอนที่ข้าเก็บมันมาได้ ก็ไม่เคยคิดว่าสักวันมันจะกลายเป็นมังกรเจียวได้เหมือนกัน”
มู่หร่านกลอกตาอย่างนึกสนใจ “แล้วตอนนั้นทำไมจิ่นจือถึงตัดสินใจเลี้ยงปลาตัวเล็กแค่นี้ล่ะ?”
หลังจากได้เห็นกับตาว่าชางซูไป๋ฆ่าคนอย่างไร มู่หร่านก็พอจะเดาได้แล้วว่าด้านที่เขาไม่เคยแสดงให้นางเห็นเป็นอย่างไร
เขาเย็นชา ตัดสินใจฆ่าอย่างเด็ดขาด และไม่เคยทิ้งปัญหาไว้ให้ตัวเองในภายหลัง