เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 95 ที่เรียกกันว่าเข้าสู่มาร
มู่หร่านยังไม่ได้คำตอบ แต่ก็อดหัวเราะไปกับเขาไม่ได้
นางก้มลงไป เอาปลายจมูกถูกับปลายจมูกเขา ทั้งคู่มองตากัน และต่างก็เห็นแต่ตัวเองอยู่ในดวงตาของอีกฝ่าย ความอิ่มใจและความสุขเอ่อล้นขึ้นมาพร้อมกัน ยิ่งเป็นแบบนี้ นางก็ยิ่งใส่ใจเวลาที่เขาต้องฝืนตัวเองเพื่อนาง
มู่หร่านจูบมุมปากเขาแล้วพูดเบาๆ ว่า “ที่แท้ตอนที่ข้าไม่รู้ เจ้าก็ฝืนตัวเองเพื่อข้ามาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว”
“ข้าเต็มใจ”
ชางซูไป๋ยังไม่อยากผละจากริมฝีปากของนาง จึงตามไปจูบอยู่อีกพักใหญ่ ก่อนจะวางนางให้นอนลงบนเตียง แล้วขยับร่างสูงใหญ่ขึ้นมาคร่อมไว้ แต่ก็คอยระวังไม่ให้ทับจนนางอึดอัด
เขามองตานางแล้วกระซิบว่า “อีกอย่าง ข้าก็อิ่มเอมใจมาก ทุกครั้งที่เราร่วมรักกัน ข้าไม่เคยรู้สึกว่าขาดอะไรเลย”
จริงอยู่ที่เขาปล่อยตัวตามใจไม่ได้ แต่แค่ได้สัมผัสนางนานขึ้นอีกนิด วิญญาณของเขาก็สั่นสะท้านไปหมดแล้ว
เมื่อเทียบกับความสุขทางกาย จิตวิญญาณของเขากลับได้ลิ้มรสความสุขถึงที่สุดไปนานแล้ว
แต่มู่หร่านก็ยังอดสงสารเขาไม่ได้