กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 41 ไม่เสียใจ
ร้านน้ำชาริมถนนมีลูกค้าไม่น้อยเลย
มู่หร่านรินชาร้อนอุ่น ๆ ให้คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ก่อนจะนั่งลงอย่างเกร็ง ๆ เล็กน้อย “ท่านอา ท่านหาข้าพบได้อย่างไรหรือ?”
มู่ซูฉิงยังไม่รีบดื่มชา แต่กลับกวาดตามองมู่หร่านตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่หลายรอบ นางพบว่ามู่หร่านไม่ได้มีสภาพย่ำแย่เพราะผ่านความลำบากและกาลเวลามาอย่างที่คนอื่นคิด ตรงกันข้าม ใบหน้าของนางกลับดูมีเลือดฝาดขึ้นกว่าเดิมเสียอีก ดูท่าหลังจากออกจากสำนักไปแล้ว ชีวิตของนางคงสุขสบายดี
“เมื่อวานข้าเดินเล่นอยู่ในเมือง บังเอิญเจอเจ้าเข้าพอดี” มู่ซูฉิงยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนจะพูดต่อว่า “กระดาษพับเป็นนกกระเรียนของข้าจำกลิ่นอายของเจ้าได้ ขอแค่อยู่ในระยะสิบลี้ ก็ย่อมหาเจ้าพบอยู่แล้ว”