เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 12 ของเล่นของภรรยา
มู่หร่านพึมพำ “อย่างไรเราก็เป็นสามีภรรยากัน หลายครั้งข้าก็อยากเติมเต็มความปรารถนาของเจ้า ทำให้เจ้ามีความสุขบ้าง”
นิ้วก้อยที่นางเกี่ยวอยู่ขยับออกแรงเล็กน้อย เกี่ยวนิ้วของนางไว้ ไม่นานมือใหญ่ของเขาก็กุมมือนางจนมือซุกซนข้างนั้นขยับไม่ได้อีก
พอเงยหน้าขึ้น นางก็สบเข้ากับดวงตาดำสนิทของเขา ดวงตาคู่นั้นเหมือนทั้งเหวลึกก้นหุบเขาและทะเลสาบที่ลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง ใต้ความสงบนิ่งมีสายน้ำเชี่ยวซ่อนอยู่ มันกำลังม้วนตัวและไหลทะยาน ราวกับพร้อมจะทะลวงภาพความสงบจอมปลอมให้แตกออก แล้วโหมกระหน่ำเป็นคลื่นยักษ์
มู่หร่านยังจำได้ว่าในวันแต่งงาน นางก็เคยเห็นดวงตาแบบนี้
คืนนั้น สามีหมาด ๆ ที่นางนึกว่าไม่มีความต้องการทางเพศ กลับเคี่ยวกรำนางบนเตียงจนแทบเอาชีวิตไม่รอด
แต่ตอนนี้กลับเหมือนนางคิดไปเอง เพราะชางซูไป๋กลับมามีท่าทีสุขุมเย็นชาอย่างเคยอย่างรวดเร็ว
เขาโอบเอวนาง ดึงเข้ามาในอ้อมแขน กอดนางไว้เบา ๆ อย่างอ่อนโยนและยับยั้งชั่งใจ มือค่อย ๆ ลูบผมยาวด้านหลังศีรษะของนาง ก่อนพูดเสียงเบา “ข้าชอบตุ๊กตาไม้ตัวน้อยนี่มาก ขอบใจเจ้านะ หร่านหร่าน”