บทที่ 66 จัดการ

บทที่ 66 จัดการ

การแตกคอกันเองอย่างกะทันหันนี้ ทำให้ฉู่หลิงที่มองดูอยู่อดไม่ได้ที่จะมึนงงไปบ้าง

“ไอ้หมาเห็นแก่ตัว แกอยากให้ฉันตายแล้วตัวเองรอดงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ! ถุย” ลี่ย่าลุกขึ้นยืนแล้วกระทืบเขาซ้ำอีกที

จากนั้น เธอก็หันฝ่ามือเข้าหาบาดแผลบนหัวไหล่ ทันใดนั้นกิ่งอ่อนสีเหลืองนวลก็ผุดขึ้นมาแล้วชอนไชเข้าไปในเลือดเนื้อ “……!”

กิ่งไม้นั่นคืออาวุธสำหรับรักษาของเธอเหรอ?

แต่ดูจากสีหน้าที่บิดเบี้ยวของเธอแล้ว เหมือนจะเจ็บปวดเอามากๆ

“พวกเราต่างก็เป็นผู้รักษา ขอร้องล่ะปล่อยฉันไปเถอะ ฉันไม่ได้อยากฆ่าเธอ... จริงสิ หญ้าข้าวนกที่เก็บมาเมื่อกี้ฉันยกให้เธอหมดเลย!”

ลี่ย่ากัดฟัน ห้ามเลือดชั่วคราว แล้วโยนหญ้าข้าวนกในช่องกระเป๋าเป้ออกมาหลายมัดใหญ่ “ขอแค่เธอไม่ฆ่าฉัน ของอย่างอื่นบนตัวฉันก็จะให้เธอทั้งหมดด้วย!”