บทที่ 60 น้ำฟรี

บทที่ 60 น้ำฟรี

ฉู่หลิงเอาฟืนที่เพิ่งจะเก็บมาได้ไปกองรวมไว้ตรงมุมหนึ่ง แล้วรีบเปิดถุงผ้ามิติ เทเอาเสื้อผ้า ข้าวของเครื่องใช้ หม้อไหจานชามที่อยู่ข้างในออกมาจนหมด

ของชิ้นเล็กชิ้นน้อยจิปาถะถูกเทกองรวมกันบนพื้นไม้ ดึงดูดความสนใจของเสวี่ยเป่ากับจวินจวินให้เข้ามามุงดูทันที

จวินจวินคาบเสื้อโค้ตตัวเก่าสีเทามอซอเอาไว้ แล้วสะบัดไปสะบัดมา

“จวินจวินคายเดี๋ยวนี้! แกไม่ใช่หมานะ...” ฉู่หลิงดึงเสื้อคืนมา แล้วดันตัวมันออกไป

ส่วนเสวี่ยเป่ากลับนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าจริงจัง จดจ่ออยู่กับการคัดแยกสิ่งของทีละชิ้นแล้วจัดวางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

จวินจวินที่แยกไม่ออกว่าตัวเองเป็นหมูหรือหมา ส่วนเสวี่ยเป่าที่ดูเหมือนจะเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ...

มีคู่หูสุดป่วนคู่นี้อยู่ด้วย ชีวิตของเธอคงอยากจะจืดชืดน่าเบื่อก็คงยากแล้วล่ะ