บทที่ 56 พ่อบ้านน้อย

บทที่ 56 พ่อบ้านน้อย

ท่าทางและสีหน้าของมันเหมือนคนมาก ขาหลังดูแข็งแรงทรงพลัง ยืนสองขาได้อย่างสบายๆ ไม่มีทีท่าว่าต้องออกแรงฝืนเลยสักนิด

“เจ้านาย ไม่ต้องกลัวข้าน้อยหรอกขอรับ ข้าน้อยจำแลงกายตามรูปแบบสิ่งมีชีวิตที่ท่านมักจะนึกชื่นชอบในใจเป็นประจำน่ะขอรับ”

เจ้าแมวขาวกะพริบตาปริบๆ อย่างใสซื่อ น้ำเสียงของมันเหมือนเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ น่ารักน่าเอ็นดู ทั้งนุ่มนวลและอ่อนหวาน

ว้าว แมวตัวเบ้อเริ่มขยิบตาปิ๊งๆ ให้ น่ารักเกินปุยมุ้ย แถมยังดูหลุดโลกสุดๆ ไปเลย

ความจริงฉู่หลิงก็ไม่ได้กลัวมันหรอกนะ

แมวน้อย (ที่ตัวใหญ่ไปนิด) จะมีพิษมีภัยอะไรล่ะ

ก็แค่เด็กบ้านนอกคอกนาอย่างเธอไม่ค่อยได้เปิดหูเปิดตา พอเจอแมวตัวใหญ่ไซซ์คนเป็นครั้งแรก ก็เลยแอบตกตะลึงไปหน่อยเท่านั้นเอง