บทที่ 51 มองไม่เห็นฉัน

บทที่ 51 มองไม่เห็นฉัน

ไม่ได้ การแอบซ่อนตัวอยู่ตรงนี้มันมีความเสี่ยง

ฉู่หลิงย่องลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ เอาฟืนที่เหลือมามัดรวมกันทำเป็นคบเพลิง กะจะรีบหนีไปทางทิศตรงข้ามกับเสียงหมาป่าหอนให้ไวที่สุด

“อู๊ดๆ...” จวินจวินเริ่มมีอาการกระสับกระส่าย เดินวนไปวนมารอบๆ ขาของฉู่หลิง ส่งเสียงครางเบาๆ ในลำคอ

ฉู่หลิงรู้สึกเหมือนพื้นดินกำลังสั่นสะเทือนเบาๆ เธอหมอบลง แนบหูไปกับพื้นเพื่อตั้งใจฟัง ก็ได้ยินเสียงสั่นสะเทือนจริงๆ ด้วย

“เหมือนจะมากันเยอะเลยแฮะ...” ฉู่หลิงขมวดคิ้วสีหน้าเคร่งเครียด ลังเลว่าจะแอบซ่อนตัวอยู่ที่นี่ต่อ หรือจะหนีไปดี

ในตอนนั้นเอง

จู่ๆ ก็มีเสียง “ปัง” ดังขึ้น!

มีบางอย่างลอยละลิ่วลงมาจากฟ้า ร่วงหล่นกระแทกพื้นตรงลานกว้างห่างจากฉู่หลิงไปเพียงไม่กี่เมตร