บทที่ 40 ขัดหูขัดตา

บทที่ 40 ขัดหูขัดตา

ใครจะไปรู้ล่ะว่าไอ้หมอนี่จะไม่มีความคิดอยากช่วยชีวิตเขาเลยแม้แต่นิดเดียว แถมจนป่านนี้! ก็ยังไม่มีคำขอบคุณหลุดออกมาจากปากสักคำ

ช่างน่าผิดหวังและน่าเวทนาจริงๆ

“...” เฉินหมิงเหว่ยเห็นท่าทางของหลี่รุ่ย ก็อ้าปากเตรียมจะอธิบายต่อ แต่ใครจะไปคิดว่าอีกฝ่ายกลับทิ้งตัวนอนหลับตาปี๋ไปดื้อๆ?

คนพวกนี้เป็นอะไรกันไปหมด!

ก็แค่จะทิ้งเพื่อนร่วมทีมที่บาดเจ็บสาหัสเจียนตายไว้ข้างหลัง ทำเหมือนกับเขาเป็นคนเลวร้ายมากซะอย่างนั้น สิ่งที่เขาทำมันผิดตรงไหน?

เฉินหมิงเหว่ยรู้สึกว่ามันไม่มีปัญหาอะไรเลย ปกติจะตายไป ผู้หญิงก็งี้แหละ ใจอ่อน ขี้สงสาร ไม่เด็ดขาด

เขาเลียริมฝีปาก แอบสบถด่า “แม่งเอ๊ย” เบาๆ แล้วรีบปั้นหน้าหนาๆ หันไปพูดกับฉู่หลิงต่อ: