บทที่ 36 รอดหวุดหวิด

บทที่ 36 รอดหวุดหวิด

ฉู่หลิงหยุดฝีเท้า ก้มตัวลงวางจวินจวิน ยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อบนใบหน้า รู้สึกเหมือนลำคอแทบจะลุกเป็นไฟ

เธอหันไปมองจ่าฝูงหมูเห็ดที่อยู่ไม่ไกล สมองทำงานอย่างรวดเร็ว

ฉู่หลิงช้อนตามองกะระยะต้นไม้เล็กสองต้นที่อยู่ใกล้เธอทางซ้ายขวา ในใจก็เกิดความคิดใหม่ขึ้นมา

เธอล้วงเอาเชือกในกระเป๋าสะพายข้างออกมาอย่างคล่องแคล่ว ขึงเชือกวนรอบโคนต้นไม้ทั้งซ้ายขวา กดให้ต่ำลงไปในพงหญ้าแล้วผูกให้แน่น

กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงหกวินาที และพวกหมูเห็ดก็น่าจะพุ่งเข้ามาถึงในอีกราวๆ เจ็ดแปดวินาที...

“ไป!”

ฉู่หลิงร้องเรียกจวินจวินคำหนึ่ง กระโดดข้ามเชือกแล้ววิ่งตรงไปข้างหน้าต่อ และเป้าหมายของเธอในครั้งนี้ก็คือต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าพอดี

ใช่แล้ว เธอจะปีนต้นไม้