บทที่ 22 ความห่างชั้นนี้...

บทที่ 22 ความห่างชั้นนี้...

อยู่ตัวคนเดียวไปไหนมาไหนคนเดียวจนชิน จู่ๆ ก็มีเจ้าตัวเล็กเพิ่มเข้ามา เธอเลยเกือบจะลืมไปซะสนิท...

ฉู่หลิงไม่ได้กังวลว่าจวินจวินจะแอบหนีไป เพราะของที่ผูกมัดแล้ว ต่อให้ตายก็จะไม่มีทางเปลี่ยนเจ้าของ

แต่ครั้งนี้มันเป็นสิ่งมีชีวิต ลูกหมูเห็ดตัวเล็กแค่นั้น ขืนไปเจอกับสัตว์กลายพันธุ์ตัวอื่นเข้าคงไม่ดีแน่

ฉู่หลิงรีบเดินย้อนกลับไปตามทางพุ่มไม้เดิมอย่างรวดเร็ว

โชคดีที่ยังเดินไปไม่ไกลนัก ห้านาทีต่อมาก็กลับมาถึงจุดเดิม

ฉู่หลิงรีบมุดออกจากพุ่มไม้ เงยหน้าขึ้นก็เห็นจวินจวินหมอบหลับสนิทอยู่บนพื้น ในใจถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“กินอิ่มแล้วก็นอนได้เลยนี่มันดีจริงๆ” ฉู่หลิงคว้าตัวจวินจวินขึ้นมาหนีบไว้ใต้รักแร้ แล้วมุดกลับเข้าไปในพุ่มไม้อีกครั้ง