บทที่ 19 ลำธาร

บทที่ 19 ลำธาร

มีดสั้นเริ่มจะทื่อแล้วจริงๆ ฉู่หลิงเฉือนเนื้อเส้นไปอย่างยากลำบาก แถมโดนเธอเลื่อยไปมาซะจนดอกไม้กินคนทนไม่ไหวต้องหดตัวกลับไป

ถึงลูกตาจะหดกลับไปแล้ว แต่ปากมันก็ยังไม่หยุดพ่นพิษโจมตี

แต่ฉู่หลิงมีโล่เกล็ดหิมะซะอย่าง ไม่กลัวหรอก

ก้าวยาวๆ เข้าไปแล้วฟันเข้าให้เต็มแรง!

ไอ้ดอกไม้นี่มันเหนียวเป็นบ้า ฟันทีเดียวยังไม่ขาด……

“เฮอะ อยากโดนฟันนักใช่ไหม!” ฉู่หลิงกัดฟันกรอด ควงมีดสั้นในมือฟันฉับๆ ไม่ยั้ง ความเร็วระดับที่ว่าเห็นแขนเป็นเงาซ้อนทับกันเลยทีเดียว

หลังจากการกระหน่ำฟันด้วยความเร็วสูง ในที่สุดดอกไม้กินคนก็ขาดสะบั้น

“ปุดๆ……”

และในจังหวะนั้นเอง!