บทที่ 17 เผ่นสิเผ่น

บทที่ 17 เผ่นสิเผ่น

ถ้าโลกวันสิ้นโลกยุคใหม่ที่เพิ่งผสานรวมกันนี้มีแหล่งน้ำสะอาดจริงๆ ก็คงจะดีไม่น้อยเลย!

ฉู่หลิงเดินเหยียบย่ำไปตามพื้นดินที่ขรุขระ คอยหลบหลีกพืชมีหนามแหลมคมที่เป็นอันตราย พร้อมกับทำเครื่องหมายบอกทางไปด้วย

เดินเข้ามาในป่าได้พักใหญ่แล้ว นอกจากต้นไม้ใหญ่ วัชพืช และพุ่มไม้เตี้ยๆ ก็ไม่เจออะไรอย่างอื่นเลย

เรื่องนี้ทำให้ฉู่หลิงรู้สึกสงสัยมาก

“นี่มันป่าจริงๆ หรือเปล่าเนี่ย…” ฉู่หลิงนั่งพิงต้นไม้ใหญ่พักเหนื่อย พึมพำกับตัวเอง

จู่ๆ มือซ้ายของเธอก็ไปสัมผัสโดนอะไรลื่นๆ พอเปรยตามองลงไปแหวกกอหญ้าที่พันอยู่รอบรากไม้ดู ก็เจอกับกลุ่มเห็ดเล็กๆ สีเขียวปี๋!!

เธอรีบตบแก้มตัวเองเบาๆ “ถุย ขอถอนคำพูดเมื่อกี้ ขอบคุณธรรมชาติที่ประทานพร~”

【เห็ดเขียวป่า กินได้】