บทที่ 15 เสี่ยงชีวิต

บทที่ 15 เสี่ยงชีวิต

ฉู่หลิงรู้สึกว่าพลังป้องกันของโล่เกล็ดหิมะใกล้จะถึงขีดจำกัดเต็มทีแล้ว

เธอกับจ่าฝูงหมาป่าวายุทมิฬสู้ยืดเยื้อผลัดกันรุกผลัดกันรับมาเกือบสิบนาทีแล้ว!

ในจังหวะที่เธอแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงจะค้ำจุนโล่เกล็ดหิมะ จ่าฝูงหมาป่าวายุทมิฬก็กระโดดถีบเข้าให้อย่างจัง โล่เกล็ดหิมะที่เคยใสแจ๋วแตกเพล้ง

ส่วนฉู่หลิงก็โดนถีบกระเด็นไปไกลหลายเมตร

“พรวด…” ฉู่หลิงนอนคว่ำหน้าหมดสภาพอยู่บนพื้น กระอักเลือดออกมาคำโต

เจ็บ! เจ็บปางตายเลยล่ะ

เจ็บช่วงเอว เจ็บแผ่นหลัง ยิ่งหน้าอกยิ่งเจ็บ ปวดร้าวไปหมดทั้งตัว

ฉู่หลิงไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ กลัวว่าตัวเองจะตายเอาตรงนี้