บทที่ 13 โลกกลมจริงๆ

บทที่ 13 โลกกลมจริงๆ

“ดีๆ! ฉันจะจำคำแนะนำของหนูฉู่ไว้ ต้องขอบใจจริงๆ นะ! จากกันคราวนี้ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้เจอกันอีก”

“ใช่ วันนี้ถ้าไม่มีฉู่หลิง พวกเราคงไม่รอดแน่ๆ ถึงเด็กคนนี้จะเพิ่งอายุเท่านี้ก็เถอะ…”

“ใช่แล้วล่ะ โชคดีจริงๆ ที่ได้หนูฉู่ช่วยไว้!”

“พอลองคิดดูดีๆ ก็สมควรแล้วล่ะที่เขาจะปลุกพลังพิเศษได้”

ฉู่หลิงรับรู้ถึงความซาบซึ้งใจของพวกเขา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมากนัก

เพราะปกติก็ไม่ค่อยได้คลุกคลีหรือสนิทสนมอะไรกับคนพวกนี้อยู่แล้ว

“ขอแค่ยังมีชีวิตอยู่ สักวันก็ต้องได้เจอกันอีกแน่นอนค่ะ” ฉู่หลิงปรายตามองป้าหวังแวบหนึ่ง น้ำเสียงแผ่วเบา

พูดจบเธอก็หันหลัง นั่งยองๆ ลงไป แล้วหยิบผลไม้ป่าลูกสุดท้ายกับแครอทหัวจิ๋วออกมาจากกระเป๋า ยัดใส่มือเด็กผู้หญิงที่กำลังดึงชายเสื้อเธออยู่เงียบๆ

“เก็บไว้กินเองนะ เข้าใจไหม”