กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 299 มุ่งสู่ใต้
“แค่ก แค่ก”
ภายในจุดแลกเปลี่ยนสินค้าที่สร้างขึ้นชั่วคราว หวังฉี่ชวนหยุดฝีเท้าที่จะจากไป แล้วกลับมานั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิมอีกครั้ง
เขาไอออกมาเบา ๆ ความโกรธเคืองบนใบหน้าหายวับไปสิ้น แทนที่ด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย
“เอ่อ คือว่า”
“คุณหวัง ผมอยากจะถามหน่อยว่าพวกคุณแลกเปลี่ยนเสบียงอาหารกับผู้รอดชีวิตอย่างไรหรือครับ?”
“......”
หวังปินดูเหมือนจะคาดไว้แล้ว เมื่อเห็นคุณหวังเปลี่ยนสีหน้าในพริบตา แม้แต่น้ำเสียงก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
เขาไม่ได้ล้อเลียนอีกฝ่าย เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปกติ ใครก็ตามที่ได้ยินคำว่าเสบียงอาหารก็คงอดมีท่าทีเช่นนี้ไม่ได้
ศักดิ์ศรีน่ะหรือ?