เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 175 ฟ้าสาง
สี่ทุ่มตรง
ศูนย์พักพิงเมืองกว่าน
พี่เฉินจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองยืนต้านฝูงซอมบี้อยู่บนแนวกำแพงมานานเท่าไรแล้ว
เขารู้สึกเพียงสองมือปวดร้าวไปหมด ร่างกายเมื่อยล้าจนแทบแตกสลาย แม้แต่ลำคอก็แห้งผากจนแทบพ่นควันออกมาได้เพราะตะโกนมากเกินไป
เพื่อนร่วมทีมข้างกายหลายคนเหนื่อยล้าจนทรุดตัวลงนอนพักบนนั่งร้านริมกำแพง
พวกผู้บริหารระดับสูงของฐานเกณฑ์ผู้รอดชีวิตมาช่วยตั้งรับหลายระลอกตั้งนานแล้ว เพียงแต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับฝูงซอมบี้ที่ไร้ที่สิ้นสุด ทุกคนก็หมดเรี่ยวแรงกันไปตาม ๆ กัน
ซอมบี้ข้างนอกไม่เหมือนพวกตน พวกมันไม่มีทางเหนื่อยล้าเลยแม้แต่น้อย
พี่เฉินเหนื่อยจนลืมความหิว นับจากมื้อเช้าจนถึงตอนนี้ก็ผ่านมาสิบกว่าชั่วโมงแล้ว โดยยังไม่มีอะไรตกถึงท้องอีกเลย
พวกตนจะกันมันอยู่จริง ๆ หรือ