กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 111 วิ่งเร็วจริง ๆ
เมื่อมาถึงเขตที่อยู่อาศัยแห่งนั้น
หลินจื้อเจี๋ยเดินเร็วไปยังตึกที่เขาเคยวางน้องสาวพักไว้ก่อนหน้านี้
แม้แต่ขึ้นบันไดก็ยังไม่รู้สึกถึงน้ำหนักของเป้ เพราะนั่นคือความหวังให้น้องสาวมีชีวิตรอด
พอมาถึงประตูทางเข้าอาคาร ใจเขาก็พลันหนักอึ้ง
ความดีใจเมื่อครู่จางหายไปกว่าครึ่ง
เขาเห็นประตูใหญ่ของทางเดินที่เขายืนยันว่าปิดสนิทดีตอนจากไป กลับเปิดอ้าอยู่!
ไม่ทันสนใจความตกใจ เขารีบวิ่งไป เห็นโถงหลังประตูที่ว่างเปล่าไร้ผู้คน และห้องที่เขาจัดให้น้องสาวพักก่อนหน้านี้ก็เปิดอ้าอยู่เช่นกัน!
เหงื่อเย็นผุดขึ้นที่หลัง เขาพลันรู้สึกว่าเท้าของตัวเองหนักราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว