เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 31 ไม่รู้จักเป็นตาย
“ให้รถฉันสักคันเถอะ ฉันจะออกไปเอง”
กัวชิงยื่นข้อเสนอนี้กับอดีตลูกน้องสองคน
“ของในโรงงานนี้พวกคุณจะหยิบอะไรไปก็ได้ แต่ยังไงมันก็เคยเป็นของครอบครัวฉัน ฉันขอแค่โอกาสได้ออกไป ฉันจะไปตามหาครอบครัวที่เมืองหยาง!”
ประโยคหลังกัวชิงหันไปพูดกับฉินจิ้น คราวนี้เธอไม่ได้วางอำนาจข่มขู่ แต่น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นอ้อนวอน
ฉินจิ้นเลิกคิ้ว ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้พอเห็นลูกน้องสองคนไปเข้าข้างพวกเขา กลับเลือกจะออกไปคนเดียว
เขารู้ว่าการทำแบบนี้เสี่ยงแค่ไหน ผู้หญิงคนเดียวคิดจะขับรถไปเมืองหยางตามหาญาติ ไม่ต้องพูดถึงว่าญาติยังมีชีวิตหรือไม่ แค่ระยะทางอย่างเดียวก็แทบจะเรียกได้ว่าเก้าส่วนตายหนึ่งส่วนรอด
แต่ลองคิดในมุมของเธอดู
ถ้าเธออยากเข้าร่วมฐาน ยังไม่ต้องพูดถึงว่าเขาจะเห็นด้วยหรือไม่ ต่อให้เธอยอมแลกทุกอย่างจนได้เข้าร่วม เขาก็พอจินตนาการถึงความเจ็บปวดจากการตกเป็นฝ่ายถูกคนอื่นย่ำยีได้
ผู้หญิงที่ยังพอถือว่าสวยคนหนึ่งในยุควันสิ้นโลก ไม่มีที่พึ่ง ต่อไปมีโอกาสสูงที่จะตกเป็นของเล่น หรือไม่ก็เป็นอาหาร