0230

⬢⬢⬢

ตอนที่ 230 [เกม... เชียนเริ่นเสวี่ยรับไม่ได้!]

ยามรุ่งอรุณ

ป่าสนธยาถูกปกคลุมไปด้วยม่านหมอกเบาบาง ราวกับถูกฉาบทาด้วยสีขาวนวล หมอกสีขาวโพลนทำให้ทุกสรรพสิ่งดูเลือนรางและงดงามราวกับอยู่ในห้วงความฝัน

บนใบของราชินีหญ้าเงินครามยังมีหยาดน้ำค้างใสส่องประกาย ดูเขียวชอุ่มชุ่มชื้น

“อื้อ~”

ไป๋เฉินเซียงตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทรา

ในที่สุดเธอก็เข้าใจความหมายของประโยคที่หนิงหรงหรงเคยบอกเธอไว้ตอนก่อนออกเดินทางว่า ‘สุดท้ายแล้วเธอก็ต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวเพียงลำพัง’

สุดจะทนแล้ว!

เธอรู้สึกชาไปทั้งตัว!